Na de duinbrand

N.a.v. de duinbrand in de Schoorlse duinen op vrijdag 28 augustus schreef ik een tweede ode aan de Amerikaanse vogelkers, de eerste schreef ik een jaar geleden op 11 september 2008. Ik las het een maand later, in oktober 2008 voor in 'Zuks dus' voor RTV Noord-Holland en in november 2008 discussieerde ik over de aanwezigheid van de Amerikaanse vogelkers in de Schoorlse duinen in 'Vroege vogels' met boswachter Frans Erinkveld onder leiding van presentatrice Andrea van Pol op Nederland 2.

Heb meelij met mijn Amerikaanse vogelkers

Heb meelij met mijn Amerikaanse vogelkers.
Vele heesters zijn gestorven bij de duinbrand,
Zo lazen we niet in de krant, geen hard nieuws,
maar ik weet, juist nu: de kers was vers.
Rijp en bijna zwart net als het maanlandschap dat ons rest,
Bijna tweehonderd hectaren verliest Staatsbosbeheer.
En ik mijn Amerikaanse vogelkers.
Hoeveel kersen gingen daardoor teloor aan sap, jam of wijn?
De bospest moest worden uitgeroeid zei PWN vorig jaar,
Staatsbosbeheer deed het wat genuanceerder en maakte een gebaar.
Maar eigenlijk waren ze er beide van overtuigd:
De Amerikaanse vogelkers verdringt bomen en planten.
God heeft hen een handje geholpen.
Mijn Amerikaanse vogelkers stierf een zachte dood.
Bijna 100 vluchten van helikopters, een Cougar en een Chinook met waterbommen van 2500 liter
Zoefden over onze hoofden.
Over gevaar werd niet gesproken, over milieu evenmin.
De aanpak van de brand was een ‘huzarenstukje’.
Zo sprak de brandweercommandant.
De burgemeester voerde de troepen aan.
Als een akela streed zij fier,
een nieuwe Jeanne d’Arc leek wel hier,
als was ze zwaar gewapend in woord en daad
onverstoord joeg ze ongenode gasten de duinen uit:
‘Wat doet u hier?
U komt nu toch niet voor uw plezier?’
Zo zagen wij op de buis, want wij zaten lekker thuis.

Helaas, mijn Amerikaanse vogelkers was er niet mee geholpen.
Nu wilde ik Staatsbosbeheer een beetje ter wille zijn.
Boswachter Frans Erinkveld had het al zwaar genoeg.
Hoewel, ik was natuurlijk geen burgemeester of brandweercommandant… had geen helm of harnas
en alleen dichtbij Harry Meereboers kroeg.

Dus toen ik Jan Kees de Jager, geen familie van Teun,
de staatssecretaris  in Nieuwspoort zag,
Waar hij een boek kreeg dat zijn naam droeg,
vroeg ik hem bescheiden en onbevangen
‘Wilt u Staatsbosbeheer helpen met veel geld?’
Dan kunnen ze talloze bronnen slaan in de duinen.
Voor het water uit de duinen, niet om te drinken,
maar om te blussen als we weer in nood zijn,
laat het maar even bezinken.
Jan Kees keek mij vriendelijk aan,
maar kon niets beloven.
Hij zou het bespreken met Wouter,  
alleen de belofte al was voldoende om te geloven.

Vanmorgen proefde ik de Amerikaanse vogelkers in de duinen,
De smaak is niet aangetast door rook of CO₂ door de brand.
Zo vreesde ik na het lezen van de krant.
Gelukkig, maar ik ween nog steeds om het verlies.
Ik las er niets over in de pers, maar toch:
Heb allen meelij met mijn Amerikaanse vogelkers.

Kees de Bakker,
Liefhebber van de Amerikaanse vogelkers

Foto: Jan Jong Fotografie/Dick Breddels