|
Na de Katharen en troubadours nu een derde
historisch reisboek |
|
|
|
Na
haar twee succesvolle historische reisboeken In het spoor van de Katharen en In
het spoor van de troubadour gaat Hanny Alders opnieuw op reis naar het
verleden. In dit reisboek neemt ze de lezer mee naar het Moorse Spanje, waar
de Arabieren een rijk stichtten dat bijna achthonderd jaar heeft bestaan.
Tolerantie en openheid vormden de vruchtbare bodem voor een ongekende
welvaart en de bloei van kunsten en wetenschappen. Al-Andalus, zoals het
Moorse rijk heette, overschaduwde in de tiende eeuw alle andere culturele
centra van Europa en zelfs die van Bagdad en Byzantium. Waarom was in
al-Andalus mogelijk wat in onze 21ste eeuw kennelijk niet wil
lukken? Hoe slaagden moslims, joden en christenen erin gezamenlijk een
cultuur te scheppen die zijn weerga niet kende en waarvan wij nog steeds de
vruchten plukken? Waren de verschillende bevolkingsgroepen werkelijk geïntegreerd
in de Moorse samenleving en waarom liep het uiteindelijk toch mis? In
de voetsporen van prominente figuren, een verbannen prins, een rebel, een
geleerde en een afgezette koning en van de moriscos
en mudejares, die de gesel van de katholieke koningen en de
Inquisitie trotseerden, wordt de lezer niet alleen langs bekende plaatsen
gevoerd zoals Córdoba, Sevilla en Granada, maar ook langs veel minder
bekende oorden die een schat aan herinneringen bewaren aan het legendarische
Moorse rijk. Hanny Alders werd in 1946 in Rotterdam geboren. In 1987 debuteerde ze met de historische roman Non nobis, over de ondergang van de Tempelridders, die met het Gouden Ezelsoor werd bekroond voor het best verkochte literaire debuut. Geloofsvervolgingen en conflicten tussen andersdenkenden vormen het thema van haar gehele oeuvre. |
|
|
Pieter
Steinz |
 Omvang: 60 pagina’s ISBN: 9789054291633
|
Meer dan twintig jaar na zijn
ontijdige dood is Bob Marley, reggaepionier en rastaprofeet,
alomtegenwoordig. In de muziekwereld en de popcultuur, en vooral in zijn
geboorteland Jamaica, waar de gedreadlockte zanger-gitarist geldt als
nationaal symbool en toeristenmagneet. Maar is de componist van ‘No Woman,
No Cry’ meer dan de Frau Antje van het Island in the Sun? Doen zijn
politieke stellingnames er nog toe, of is hij inmiddels onderwerp van
religieuze verering? In Drumeiland gaat
Pieter Steinz op bedevaart door Jamaica – via de Marley-marathon in Negril
en de concrete jungle van Trench
Town naar Marley’s mausoleum in Nine Mile. ‘There’s a natural mystic blowing through the air.’ Pieter
Steinz (Rotterdam, 1963) schrijft voor NRC
Handelsblad over literatuur en popmuziek. Samen met Bernard Hulsman
publiceerde hij eerder dit jaar de bundel mini-essays Reis om de wereld in 80 hits. |
|
|
Hanny Alders |
|
|
Hanny Alders, schrijfster van historische romans, reisde naar Aquitanië, het voormalige hertogdom in het zuidwesten van Frankrijk, op zoek naar stof voor haar roman Marcabru - troubadour, huursoldaat en vrouwenhater. In dit reisboek beschrijft ze haar zoektocht naar de sporen van de eerste troubadours, die de betekenis van de liefde voorgoed zouden veranderen. Waar kwam dit nieuwe idee vandaan? Zwervend langs allerlei uiteenlopende bezienswaardigheden probeert ze de herkomst van de westerse opvatting van de liefde te achterhalen. Hanny Alders werd in 1946 in Rotterdam geboren. In 1987 debuteerde ze met de historische roman
Non nobis, die met het Gouden Ezelsoor werd bekroond voor het best verkochte literaire debuut. |
|
|
Duco van Weerlee |
|
|
Vanuit Bali, waar hij sinds 1986 woont en leeft,
verkent de nu 61-jarige schrijver Duco van Weerlee de Indonesische archipel.
In vorm en inhoud weerspiegelt deze bundel – zijn vijfde boek en zijn
eerste bij Conserve – de diversiteit van het eilandenrijk waaraan Van
Weerlee zijn hart heeft verpand. Hoofdmoot is het gedetailleerde verslag van een bezoek
aan Bawean, een klein eiland in de Javazee, waar 60.000 mensen leven in
gezapig welbehagen. Een wak in de tijd met zonnepanelen en weergaloze
sterrenluchten als van een schip in volle zee. Voorgerecht is het relaas van een klein meisje
gedurende de oorlog en van haar delicate vriendschap met een Japanse
officier. Als nagerecht wordt een beeld van Bali geschetst, zoals
alleen een intieme buitenstaander dat kan ervaren. Een sprookjesland vol
barre heksen en brave reuzen. |
|
Johan
Fabricius |
|
|
Prijs
|
‘Mijn Bali-roman Eiland der Demonen uit 1941 is geïnspireerd op de figuur van Ni Pollok. Toen ik in 1935 vrij lang op Bali was, heb ik haar leren kennen als de beeldschone vriendin van Adrien Jean le Mayeur de Merprès – een adellijke Belgische schilder – die aan de zuidkust van Bali woonde, bij Sanur, waar later het fameuze Bali Beach Hotel verrezen is. Daar in een bescheiden bamboehuis, woonde Le Mayeu rmet haar en nog drie andere meisjes als God in Frankrijk. Pollok was niet alleen een mooi meisje, ze was ook heel beschaafd., heel stil en bescheiden. Ze zat met ons aan tafel met een natuurlijke vrijmoedigheid, die een Javaanse niet zo gauw opgebracht zou hebbem, op Bali ligt de man-vrouw verhouding anders.’ Citaat uit een gesprek van Tony van Verre met de de veelzijdige schrijver Johan Fabricius (1899-1981) over de roman die speelt op het goddelijke eiland Bali. Fabricius is de schepper van een rijk oeuvre aan jeugdboeken en romans die vooral spelen in Italië en Nederlands Indië en Indonesië. Karti (Ni Pollok) en Gustavsson (Le Mayeur) staan model voor twee belangrijke personen in het boek, dat oorspronkelijk verscheen in 1941 bij de Unie Bibliotheek in Batavia. Vandaar ook dat op het omslag een krijttekening van Le Mayeur van Pollok is afgebeeld, op wie ook Soekarno een welgevallig oog liet vallen, siert. Dit is de zesde druk van het boek, dat wordt gelardeerd met talloze sfeerfoto’s van Bali uit de jaren dertig van Fabricius’s vrouw Ruth, ingeleid door zoon Jelle Fabricius en is voorzien van een nawoord door kunsthistorica Cathinka Huizing, die samen met haar man Jop Ubbens een biografie schreef over Le Mayeur. |
|
Hanny Alders |
|
|
Prijs
Zie ook: | Hanny Alders, schrijfster van historische romans, reist naar de Languedoc in het zuiden van Frankrijk, een streek met een bewogen geschiedenis waarin de middeleeuwse ketterse beweging van de Katharen een onuitwisbare rol heeft gespeeld. Wie waren deze geweldloze 'Goede Christenen', dat Rome het nodig vond een kruistocht te prediken om hen uit te roeien ? Ze bouwden geen kerken of kloosters, bezaten geen kunstschatten, produceerden geen kostbare verluchte manuscripten. Ze hadden geen andere bezittingen dan de huizen waarin ze woonden en werkten en een paar vellen perkament waaop het Nieuwe Testament geschreven stond. Wat rest er nog van hen behalve de sporen van de oorlog die een bloeiende samenleving ruïneerde, een hele cultuur wegvaagde ? Bestaan ze eigenlijk nog ? In het voetspoor van de Katharen betreedt de schrijfster bekende plaatsen als Béziers, Carcassonne, Foix en Montségur, maar ook minder bekende zoals de verzetshaard Lastours Cabaret, ook wel het tweede Montségur genoemd, en Le Mas Saintes Puelles, waar het hart van de Katharen werkelijk klopt. ie ook:
|
|
Cootje & Jan Houdijk |
|
|
| Zij kan niet tegen omlopen en hij wordt chagrijnig als het te lang regent. Hij verafschuwt wandelen over asfalt en zij vervloekt een natte, beslagen bril. Maar dat is allemaal klein ongerief. Het doet geen afbreuk aan een gedeelde vreugde: van huis te kunnen weglopen en almaar verdergaan, maanden aan één stuk. Cootje en Jan Houdijk hebben de gewoonte eens in de zoveel tijd nomade te worden. In 1988 gingen ze te voet naar Santiago de Compostela ('Naar de ware Jacob'), een paar jaar later op koffievisite in Zwitserland. Ditmaal trekken ze over voetpaden door de Ardennen, de Vogezen en de Jura, over de Alpen en de Appenijnen naar Assisi. Geen betere manier om Zuster Aarde te verkennen: geen ervaring die louterender werkt. In alle soorten weer, niet zonder tegenslag, maar met een schone voleinding in het heiige licht van Broeder Zon over Umbrië. In dit dagboek gaat het om de dagelijkse zorgen om brood en bed, over ontmoetingen onderweg en - in onbegrens aanbod - allerlei zintuigelijke ervaringen. Die zetten steevast gedachtentreinen aan het rijden. Van dunne tractortjes tussen de Moezelwijnstokken en vaders die dikkopjes scheppen met een theezeefje, tot aamborstig snuivende everzwijnen en steentjes keilende communicantjes. |
|
Fons Peters |
|
|
Prijs
| Op een mooie lentedag in april '91 vertrok Fons Peters op de fiets naar Santiago de Compostela. De dag na zijn vertrek verslechterde het weer en het voorjaar '91 werd het koudste van de eeuw. Regen, hagel, sneeuw en vorst maakten de tocht onevenredig zwaar. Peters maakte de tocht alleen en schreef reisnotities en brieven. Hij richtte ze aan zijn vrouw, zijn kinderen, aan omroepcollega's en aan vrienden; hij luchtte zijn hart over zaken die hem bezielden: over het omroepbestel, over zijn vertrek bij de KRO, over de ontmoetingen die hij had en over religiositeit. Maar ook over de triviale dingen van alle dag, de fiets, de overnachtingen, het eten en natuurlijk het weer. Dit boek is een neerslag van het avontuur en bevat een keuze uit de brieven en beschrijvingen. Hij vertrok alleen maar om er te komen, maar hij werd - na een reis van vijf weken - aangeraakt door het bijzondere karakter van een tocht naar Santiago de Compostela. Fons Peters is televisie-journalist en was als programmamaker in dienst van de KRO; de laatste acht jaar was hij manager informatieve programma's. Vanwege een reorganisatie verliet Peters de KRO in november '91. Hij is nu verbonden als docent aan de Hogeschool Midden-Nederland en doceeert televisie-journalistiek. Bovendien werkt hij bij de IKON-televisie als eindredacteur van het programma 'Vesuvius'. |
|
Herman Post |
|
|
Prijs
| De verwezenlijking van een jongensdroom. Dat was voor Herman Post zijn voetreis naar Rome in het voorjaar van 1989. Hij ondernam de tocht van ruim tweeduizend kilometer in het kader van het 'opfrissingsverlof' waarop hij na een twintigjarig dienstverband met de KRO aanspraak kon maken. Waar mogelijk volgde hij het spoor van de dichter Bertus Aafjes, die in 1936 naar de eeuwige stad pelgrimeerde en daarover zijn beroemde gedicht 'Een voetreis naar Rome' schreef. Op de KRO-radio en in zijn column 'Tenzij' in het programmablad 'Studio' deed Post wekelijks verslag van zijn belevenissen onderweg. Die verslagen vormen de basis van dit boek, waarin ook niet eerder gepubliceerde reisindrukken en een uitvoerige routebeschrijving met kaarten zijn opgenomen. De eerste drie drukken verschenen in 1989 bij uitgeverij De Schaduw in Tilburg. Uitgeverij Conserve verzorgt nu deze vierde, geheel herziene uitgave, die bovendien werd uitgebreid met enkele terugblikken op de tocht. Herman Post (1939) begon als journalist bij De Gelderlander in Nijmegen en werkte in de jaren zestig bij het toenmalige dagblad De Tijd in Amsterdam. In 1969 stapte hij over naar de KRO, waar hij thans hoofdredacteur is van de programma-bladen Studio en Mikro Gids. In Studio schrijft hij alweer twaalf en een half jaar de column Tenzij. Een bundeling hiervan verscheen in 1982 bij Ambo onder de titel 'Tenzij ik mij vergis' en in 1988 kwam de bundel 'De hemel is om de hoek' bij De Schaduw uit. |
|
Franz Werfel |
|
 ISBN
|
Op 16 april 1879 stierf Bernadette Soubirous. In 1858, zij was toen veertien, zag zij in een grot bij Lourdes 'een zeer jonge dame, gekleed in een lang wit gewaad dat werd bijeengehouden door een breed blauw lint, het lichtbruine haar onder een sluier, de blote voeten deels bedekt door gouden rozen.' Deze dame maakte zich bekend als de moeder van God en verscheen nog zeventien maal aan het eenvoudige boerenmeisje. In de zomer van 1940 was de joodse schrijver Franz Werfel op de vlucht voor het aanrollende Teutoonse geweld. In Lourdes, waar hij zich enige weken schuil hield, deed hij de gelofte als hij bij zijn tocht naar overzee behouden zou blijven, Bernadette's verhaal als onderwerp van zijn eerstvolgende roman te nemen. Zo ontstond het integerste, het mooiste boek over 'de kleine Soubirous'. Werfel bezondigt zich niet aan de zalvende stijl die veel 'heiligenlevens' voor ons nu zo ongenietbaar maken. Hij mengt zich ook niet in de discussie over het al of niet wonderbaarlijke van de 'plotselinge genezingen' die al tijdens Bernadette's leven geconstateerd worden. Hij volgt slechts het bepaald niet gemakkelijke leven van Bernadette, die hem na aan het hart is komen te liggen. Volgt haar ook nadat ze in Nevers een teruggetrokken leven is gaan leiden en bijna is vergeten. Terwijl het dorpje Lourdes dan al langzaam aan bedolven raakt onder horden pelgrims en een overdaad kerkelijke pracht en praal. |
|
Émile Zola |
|
|
Prijs
| Leider van de naturalistische school, schrijver van nog steeds aantrekkelijke romans als 'Nana' en 'Le ventre de Paris', hartstochtelijk verdediger van de joodse kapitein Dreyfus, die ten onrechte van landverraad wordt beschuldigd. De Franse schrijver Émile Zola is één van de grootste persoonlijkheden van het laatste kwart van de negentiende eeuw. Na de imposante romancyclus 'Les Rougon-Macquart', begint hij aan een nieuwe serie, waarin drie steden centraal zullen staan: Lourdes-Rome-Parijs. Zijn leven lang heeft Zola een afkeer gehad van de gevestigde katholieke religie. Als hij echter tijdens een vakantie in de Pyreneeën ook een bezoek aan Lourdes brengt raakt de anti-clericale schrijver toch onder de indruk. Als goed naturalist wilde hij zich minitieus documenteren. Van het voorbereidende werk voor de roman 'Lourdes' heeft hij een dagboek bijgehouden dat lang na zijn dood is ontdekt in het familie-archief en voor het eerst werd gepubliceerd in 1958, onder de titel 'Mon Voyage à Lourdes'. Een fascinerend verslag, dat zich laat lezen als een roman ... en de lezer wordt een kijkje gegund in de keuken van een groot schrijver. Het dagboek wordt ingeleid door Jan Siebelink. |
|
Jan en Cootje Houdijk |
|
|
Prijs
| Nog drie weken van het doel verwijderd - Santiago de Compostela - schrijft Cootje haar twijfels op. Zullen zij en haar man Jan niet voorgoed ongeschikt blijken te zijn voor de maatschappij als ze straks het gewone bestaan weer moeten opnemen ? Ze had wel enige reden zich dat af te vragen. Want wie op een winderige winterdag de huisdeur in Nederland achter zich dichttrekt om vele maanden over voetpaden door België, Frankrijk en Spanje naar het graf van de heilige apostel Jacobus te trekken, stapt uit zijn vertrouwde kring, zélfs uit de eigen tijd, en komt in een totaal andere wereld terecht. In die wereld zijn zorgen teruggebracht tot fourageren en het vinden van een slaapplaats, zijn mensen er om ervaringen mee te delen en is de natuur een eindeloos reservoir voor verbazing en verrukking en kun je het verleden aanraken. Hun voetreis naar Santiago de Compostela - duizendjarig pelgrimsoord van de Europese christenheid - hebben Cootje en Jan Houdijk tot in hun vezels beleefd. Bij toerbeurt hebben ze dagelijks hun avonturen, ontmoetingen, overdenkingen, kicks én dieptepunten, vastgelegd in een dagboek. Daarvan stuurden ze regelmatig een deel naar huis. Deze uitgave bevat het dagboek in zijn oorspronkelijke, niet verfraaide vorm. Jan Houdijk publiceerde eerder twee romans bij Conserve: 'De weg naar de sterren (een Jacobslegende)' en over een jagerszoon in het stenen tijdperk, 'Raven'. |
