Conserve's Leessite

Moorden oplossen alsof het een thriller is

Poirot en Miss Marple kijken arrogant toe

Na zes boeken over zijn favoriete politieteam Mara Rais en Eva Croce had de Sardijnse schrijver Piergiorgio Pulixi kennelijk behoefte aan iets anders. Met De boekhandel van de zwarte katten, het eerste deel van wat een serie over de ‘dinsdagspeurders’ moet worden, slaat hij een heel nieuwe weg in. Humor is een belangrijke factor geworden, ook al weet hij zijn lezers ook nu weer een reeks nare moorden voor te schotelen.

Over de auteur:

Piergiorgio Pulixi (1982, Sardinië) was jarenlang boekhandelaar, maar besloot in 2015 zelf te gaan schrijven. Hij werd vooral bekend door zijn serie over de Sardijnse politievrouwen Mara Rais en Eva Croce. In zijn thrillers verwerkt hij vaak oude legenden van Sardinië. Zijn werk is meerdere malen bekroond.

Klassiekers

Die ‘dinsdagspeurders’ waar het allemaal om draait, zijn op het moment dat het verhaal speelt een groepje van vier lezers en een boekhandelaar die wekelijks bijeenkomen om met elkaar over thrillers, met name klassiekers van Conan Doyle, Dorothy Sayers en tijdgenoten, te praten. Een melancholisch gestemde pensionado, een overenthousiaste monnik, een tachtigjarige vrouw die vrolijk geobsedeerd is door seriemoordenaars en een puber met zwarte kleding die ervan droomt iemand te vermoorden. Geleid door een boekhandelaar die al jaren balanceert op het randje van faillissement, het is een bijzonder clubje bij elkaar.

Wekelijks komen ze bijeen in een ruimte achter de boekwinkel waar ook de katten Poirot en Miss Marple zetelen. Die zijn ooit aan komen lopen en nooit meer weggegaan, zeer arrogant en kieskeurig in wie ze wel of niet graag mogen. En in alle opzichten vooral uitermate kattig.

Logisch redeneren

Een paar jaar geleden, toen er even geen goede thriller te bespreken viel, heeft het groepje een cold case opgelost voor de plaatselijke politie, simpelweg door logisch redeneren, alsof het om een thriller ging. Dat heeft hen veel respect van de plaatselijke Hermandad opgeleverd.

Maar waar de politie boekhandelaar Marzio Montecristo nu voor inschakelt is iets heel anders: een jongetje is getuige geweest van de moord op zijn moeder en de daaropvolgende zelfmoord van zijn vader. Het kind zegt nu geen woord meer, totaal overrompeld door alles. Montecristo, die in het verleden onderwijzer was en er bekend om staat heel goed met kinderen overweg te kunnen, wordt gevraagd om met de kleine Lorenzo te gaan praten, in de hoop dat het kind details over het drama zal kunnen geven. En dat lukt. Maar het levert de politie helaas te weinig aanknopingspunten op voor een doorbraak. Vanaf dat moment buigen de dinsdagspeurders zich over de zaak.

Keurige mensen

Kort daarna vinden twee soortgelijke moordpartijen plaats en de angst loopt op. De slachtoffers zijn telkens heel gewone, keurige mensen: een jonge moeder, een ouder echtpaar, een gepensioneerde militair en zijn twee volwassen kinderen. En de politie vreest voor nog meer moorden. In alle gevallen was de manier van werken hetzelfde: de moordenaar belde aan, spoot degene die de deur opende een verdovingsgas in het gezicht, bond hem of haar vervolgens vast, net als de andere aanwezigen in het huis en stelde een van hen vervolgens voor het dilemma: ik ga één persoon doodschieten en jij mag kiezen wie. Een jonge vader kreeg de keus tussen zijn vrouw of zijn zoontje, een vrouw op de tweede locatie moest kiezen tussen haar vader of haar moeder. Slechts één minuut krijgen zij om hun keus te bepalen, terwijl de zandloper loopt. Doen ze dat niet, dan schiet de moordenaar beide personen dood en laat alleen degene die niet durfde te kiezen in leven, met de woorden: Bedenk wel dat niet ik hen heb vermoord. Dat heb jìj gedaan.

Dementie

Lange tijd lijkt het erop dat ook de dinsdagspeurders er niet uitkomen. Totdat een oud-lid van het clubje - de vrouw die de leesclub ooit oprichtte, maar inmiddels vanwege dementie in een verzorgingshuis zit en niemand meer herkent - door een toevallige opmerking het onderzoek opeens in de goede richting buigt. De moordenaar blijkt iemand te zijn van wie je het nooit verwacht zou hebben.

Veelbelovend

Dit eerste deel in de serie over de dinsdagspeurders is veelbelovend. Pulixi ziet kans om op een volkomen vanzelfsprekende wijze moorden en humor met elkaar te mengen en geeft bovendien veel aandacht aan zijn karakters. Stuk voor stuk bijzondere mensen, de boekhandelaar zelf voorop. Een aardige man, dat zeker, maar als boekhandelaar niet echt geschikt omdat hij er niet tegen kan als klanten hem domme vragen stellen: ik zoek dat boek dat een paar dagen geleden op televisie was. Nee, geen idee wanneer precies, geen idee in welk programma, geen idee hoe het heet of wie de schrijver is, maar het had een nogal donkere kaft. Dat soort mensen, daar wordt boekhandelaar Marzio Montecristo dus pissig van. En dat laat hij merken ook. Vandaar dat zijn winkel zo ontzettend beroerd loopt. En dan is de arme man ook nog eens al sinds zijn jeugd hopeloos verliefd op het meisje dat nu bij de politie de moordzaken moet oplossen.

Al met al reden genoeg om nu alvast uit te kijken naar het volgende deel over de dinsdagspeurders.

Sonja de Jong

Piergiorgio Pulixi – De dinsdagspeurders 1 - De boekhandel van de zwarte katten. (Oorspronkelijk gepubliceerd als La libreria dei gatti neri in 2023 als bij Marsilio Editori). Uit het Italiaans vertaald door Guanita Milder-Wolbers en Saskia Peterzon-Kotte. A.W. Bruna, ISBN 978 94 005 2052 3, 224 pagina’s, € 20, oktober 2026