Een verwittigd man is niets waard - Dimitri Verhulst
Over jazz, liefdesverdriet en garnalenkroketten
Breed uitwaaierende, rauwe gedachtenstroom
Zijn lief heeft hem verlaten, ze ‘ziet hem niet graag meer’ zoals de Vlamingen dat zo mooi zeggen. Ze heeft de katten en de honden meegenomen en is vertrokken. En nu is het aan Eric Finck om met al zijn verwarrende gevoelens in het reine te komen. Verdriet overheerst, maar tegelijk zijn er ook gedachten aan St. Jacobsschelpen met bloedworst, aan de keuze tussen zelfmoord of een huurmoordenaar inschakelen, de troost van een warme douche, aan zijn haat voor wijnflessen met een schroefdop. En aan zijn onbekende tegenspelers bij Wordfeud. Alle kanten schieten zijn gedachten op en Verhulst legt het met grote precisie vast op het ritme van de jazzsongs die Finck speelt op zijn ontstemde piano. Want zelfs een goede pianostemmer is niet zo makkelijk meer te vinden.
Over de auteur
Dimitri Verhulst (1972) brak in 2006 door met de roman De helaasheid der dingen, zijn elfde boek. Hij won er de Publieksprijs van de Gouden Uil en De Inktaap mee en het boek werd genomineerd voor onder meer de AKO Literatuurprijs. Het werd in 2008 verfilmd door Felix van Groeningen. In 2009 won hij de Libris Literatuurprijs met het non-fictiewerk Godverdomse Dagen op een Godverdomse Bol. Het werk van Verhulst is in vele talen vertaald.
Jazzsong
Van een verhaal is feitelijk geen sprake. In één lange gulp barsten de gedachten uit Fincks bewustzijn. In hoofdstukken die elk de titel van een bekende jazzsong dragen, springt hij van het een naar het ander, soms verdrietig, soms cynisch, soms onweerstaanbaar grappig in al zijn wrangheid. Van de geliefde die hem een jaar geleden verlaten heeft naar de vrouw die hij onlangs op het strand zag, naar St. Jacobsschelpen die hij voor haar zou willen bereiden en zo naar de vraag wat Michel Houellebecq vanavond zou eten.
Gedachtenstroom
Het is één lange gedachtenstroom vol opmerkelijke oprispingen. ’Het oranje verlengsnoer waarmee ik me vorige zomer op een haar na had verhangen, gebruik ik nu om mijn boormachine aan te sluiten, zodat ik mijn schilderijen kan ophangen.’ En: ‘Herstelgerichte psychiaters die je proberen te overtuigen van het nut van psychomotorische therapie, ze zouden met een snoerloze cirkelzaag moeten worden versneden tot kleine stukjes waarmee een chihuahua kan worden gevoederd, waardoor ze misschien alsnog gelijk krijgen.’
Magnetronmaaltijden
Wat telkens terugkeert, als de herhalingen van een thema in jazzmuziek, zijn de magnetronmaaltijden die hij elke dag eet, ‘vier minuten in de microgolfoven op 750 watt (om lekker te koken moet je gelukkig zijn)’, de vraag wat Michel Houellebecq van iets gedacht zou hebben, de jazzmuziek die hij probeert te spelen.
Een verwittigd man is niets waard is niet samen te vatten, niet te karakteriseren, behalve als: een typische Verhulst zoals alleen Verhulst die schrijven kan, bitter en cynisch en in al die bitterheid tegelijkertijd ook komisch. En wel een van zijn betere. En misschien op het eind toch ook wel een klein beetje hoopgevend als Finck in zijn laatste zin besluit die dag ‘kalfszwezeriken met witloof’ te eten.
Sonja de Jong
Dimitri Verhulst – Een verwittigd man is niets waard, Atlas Contact, ISBN 978 90 254 7859 9, 176 pagina’s, € 22.99, mei 2026