Los jij de moord op 2? - Het dodenbos - Anthony Johnston
Satanistische rituelen en een moord
Zelf puzzelen om de moordenaar te vinden
Het blijft toch een heel geblader, die boeken van Anthony Johnston. Net als bij een videogame dient hij zijn verhaal op in stukjes en moet je als lezer na elk stukje zelf kiezen waar je verder wilt gaan. Zo blader je van hoofdstuk 3 naar hoofdstuk 186 en vandaar naar 93. Je moet ervan houden. En de spanning die je bij een goede thriller voelt, daar is bij dit soort boeken geen spoor van.
Over de auteur
Anthony Johnston (1972) is schrijver van misdaadromans en strips en gamemaker. Hij publiceerde een groot aantal boeken, maar alleen de twee delen van Los jij de moord op? zijn in het Nederlands vertaald.
Jij, McAdam en Zwale
Eerder schreef Johnston al een eerder, naamloos deel in zijn Los jij de moord op-reeks. En kennelijk beviel dat, want nu ligt er dus een tweede. Met dezelfde brigadier McAdam en dezelfde agent Zwale en uiteraard met ‘jij’ als de belangrijkste speurneus. Het verhaal speelt zich dit keer af in een duister bos waarover tal van legenden de ronde doen. De belangrijkste daarvan is die van de Stenenwachter. In de tijd van de druïden is een steencirkel in het bos geplaatst en de Stenenwachter zou deze tot op de dag van vandaag bewaken en iedereen doden die er niets te zoeken heeft.
Rockband
Zangeres Lori Velvet van de satanistische rockband Killer Velvet heeft bepaald dat haar groep midden in de nacht bij deze steencirkel opnamen gaat maken van hun nieuwe song. Terwijl de groepsleden een stukje verderop in het bos alvast wat dingen vastleggen is Lori zelf, in het kostuum van de Stenenwachter, naar de cirkel gegaan. Waarna een gil gehoord wordt en de zangeres dood aangetroffen wordt, met doorgesneden keel.
In het bos waren die nacht ook een groep sterrenkijkers die de jaarlijkse meteorenregen van de Lyriden kwam observeren en een groep paganisten (mensen die de oude natuurgeloven aanhangen). Verdachten volop dus.
Kiezen
Johnston vertelt steeds een klein stukje en laat je als lezer vervolgens kiezen: wil je eerst die ene persoon gaan ondervragen of toch die andere. Ga je eerst hier kijken of liever eerst daar. Sommige keuzen zijn fout en in dat geval ben je terug bij af en moet je opnieuw beginnen, andere keuzen lijken niet echt ergens heen te leiden, maar slechts afleiding te zijn. Her en der plant hij verdachtmakingen: iemand die enkele minuten bij zijn groep vandaan was, iemand die een verdacht voorwerp in zijn bezit heeft.
Een echte thriller kun je dit nauwelijks noemen, het is eerder een puzzelspelletje. En wel een spelletje dat behoorlijk wat geduld vraagt.
Punten verzamelen
Al doende vergaar je bij elke keus die je maakt punten of raak je die juist weer kwijt bij verkeerde keuzen. Op het eind mag je jezelf dan een superspeurneus noemen of een amateur die nog maar eens opnieuw moet beginnen (hoewel het onmogelijk lijkt om weinig punten te halen, dus iedere lezer is kennelijk een echte speurneus).
Het is knap hoe Johnston die tweehonderd losse hoofdstukjes zodanig heeft geschreven dat er in welke volgorde je het ook leest altijd sprake is van een logisch verhaal. Maar of dit nou leuk is, dat moet iedereen voor zichzelf maar bepalen.
Sonja de Jong
Anthony Johnston – Het dodenbos. (Oorspronkelijk gepubliceerd in 2026 als The forest of death bij Bantam Books.) Uit het Engels vertaald door Marike Groot en Sander Brink. De Boekerij, ISBN 978 90 492 1208 7. 336 pagina’s, € 22,99, september 2026
