Wachten op Noah - Ish Ait Hamou
Keert Noah nog terug uit de zee?
Vele stemmen brengen hem tot leven
Een vrouw zit bij de vlaggenmast op het strand van het Marokkaanse badplaatsje Mohammedia en wacht. Ze eet niet, ze praat niet, ze staart alleen maar naar de zee. Want daar is de 12-jarige Noah verdwenen. Hoopt ze nog dat hij levend terugkeert? In afzonderlijke stemmen: een strandverkoper, de uitbater van een strandrestaurantje, een meisje op vakantie en anderen, brengt Ish Ait Hamou de kleine Noah op indringende wijze tot leven.
Over de auteur
De Vlaming Ish Ait Hamou (1987) is geboren en getogen in Vilvoorde en is in ons land vooral bekend van zijn rol als choreograaf en later jurylid van de televisiehit So you think you can dance. De Vlaming is echter veel veelzijdiger. Behalve danser en choreograaf is hij ook televisiepresentator, regisseur en schrijver. Hij publiceerde zes boeken en maakte diverse films, waaronder de goed ontvangen film BXL.
Vissersboten
Iemand heeft gezien hoe Noah heel ver in zee zwom, dicht bij de vissersboten die daar voor anker liggen. Maar waarom heeft niemand bijtijds alarm geslagen? En wat bezielde de jongen om zo ver de zee in te gaan? Toeval, druk met andere dingen, misverstand, kortom: een dood die niet nodig geweest zou zijn.
Een voor een komen de mensen om Noah heen aan het woord. Zo is er de strandverkoper Monsieur Ibou, jaren geleden vanuit Senegal naar Mohammedia gekomen omdat daar werk en dus een goed inkomen zou zijn, waarmee hij zijn gezin in Senegal zou kunnen onderhouden. Jarenlang heeft hij als los arbeider in de bouw gewerkt, elke dag afwachtend of ergens een baas een klus voor hem heeft die dag en is daarna, oud en gehavend geworden, afgedankt.
Strohoeden
Nu loopt hij dagelijks over het strand, rugzak vol prullaria op de buik, rugzak met hetzelfde op zijn rug. Op zijn hoofd zes of zeven strohoeden en zeulend met een groot bord van piepschuim vol sieraden. Hij haat het hoe de toeristen naar hem kijken. ’De medelijdende blikken nog erger dan degenen die arrogant wegkijken.’ Maar elke dag loopt Noah een uurtje met hem mee, ze praten, ze hebben echt contact.
Restaurantje
En dan is er Hussain die een klein restaurantje op het strand uitbaat. De toeristen zijn dol op zijn tajines. Elke dag komt Noah langs en maken ze een praatje. En dan is er Sophia, een Belgisch-Marokkaans meisje dat in de vakantie samen met haar ouders een paar weken bij de rest van de familie verblijft. Ze wil elke dag naar het strand, maar haar nichtjes uit Mohammedia zitten liever in het airco-gekoelde koffiehuis op de boulevard. En als ze dan toch eindelijk, louter voor Sophia, op het strand gaan zitten, dan alleen bij de rotsblokken waar wat schaduw is en je minder last van het zand hebt.
Strandbeddenverhuurder
Dan is er nog strandbeddenverhuurder Toufik, een man die het niet slecht bedoelt en tot slot Fatima, die Noah twaalf jaar geleden toegeschoven gekregen heeft door haar zus Zohra. Zij kreeg een mooie baan in de VS, maar voor een kind was daar geen plaats en dus vroeg zij Fatima en haar man Abdelkader om voor haar kind te zorgen. Fatima wilde eigenlijk niet, maar in de jaren die volgden is ze intens van het vroegwijze joch gaan houden.
Fatale dag
Op die fatale dag dat Noah verdwijnt, komen de levens van al die mensen samen. Allemaal hebben zij zonder het te beseffen een rol in zijn verdwijning.
Het is een verhaal waarin sentimentaliteit al snel op de loer ligt. Voor je het weet, levert het een tranentrekker van jewelste op. Maar Hamou balanceert ragfijn op de grens tussen kitsch en werkelijk doorvoeld verdriet en blijft vrijwel steeds aan de goede kant. Geroerd lees je hoe een klein jochie een schitterend plan kreeg en hoe dat plan fataal eindigde.
Wachten op Noah is een roman die in al zijn eenvoud onder je huid kruipt.
Sonja de Jong
Ish Ait Hamou – Wachten op Noah. Manteau, ISBN 978 90 223 42 43 5. 214 pagina’s, € 22,99, oktober 2026
