De verborgen schatten 2 - Het juweel van Caïro - Muna Shehadi
Een uniek Fabergé-ei duikt op
Sympathieke feelgoodroman met mooie karakters
Het is op het eerste gezicht een typisch Amerikaanse feelgoodroman. De vrouwen tot in de puntjes verzorgd, strak in de lak, de mannen allemaal rijzig en knap, geld in overvloed. Maar wat Het juweel van Caïro onderscheidt van heel veel andere romans in dit genre is het vleugje humoristische relativering dat Muni Shehadi aanbrengt. En vooral het feit dat haar hoofdpersonen geen sjablonen blijven, maar diep menselijke, heel herkenbare trekjes blijken te bezitten waardoor je vanzelf met ze meeleeft. Het juweel van Caïro is daarmee een heerlijk boek om mee weg te kruipen op de bank.
Over de auteur
Muna Shehadi (1961) is de dochter van een Libanese vader en een Schots-Canadese moeder. Ze werd opgeleid als sopraan, maar had een hekel aan het reizende leven als zangeres. Ze begon daarom met het schrijven van romantische boeken. Met haar trilogie De verborgen schatten, rond drie Egyptische kunstschatten die zoekraken en teruggevonden worden, sloeg ze een nieuw, uitdagender weg in. Het eerste deel was Een affaire in Parijs, Het juweel van Caïro is het tweede deel en over een jaar verschijnt deel drie, De verleiding van Kreta. De boeken zijn ook heel goed los van elkaar te lezen.
Sophie
Hoofdpersoon Sophie voelt zich niet echt geslaagd in het leven. Opgegroeid bij rijke ouders, trouwde ze al jong met Peter, een buitengewoon rijke (en naar gaandeweg duidelijk wordt ook egoïstische) man. Haar liefste wens, kinderen krijgen, lukte niet en na twintig jaar heeft Peter haar aan de kant geschoven voor een jongere vrouw. Ze begint een cateringbedrijfje: koken voor haar vrienden, bruiloften en partijen, ook van vrienden, culinair verzorgen. Haar vermogende ouders steunen haar waar ze maar kunnen. Sophie beseft terdege dat ze in feite van liefdadigheid leeft.
Antieke pop
Dan komt Helen, een oude vriendin van haar ouders logeren en die brengt een antieke pop mee, die ze al haar leven lang koestert. Het haar van de pop zit scheef en Sophie biedt aan dat te herstellen. Bij die herstelwerkzaamheden vindt zij een bundeltje in het holle poppenhoofd, met daarin, in een simpele zakdoek gewikkeld, een authentiek Fabergé-ei, dat miljoenen waard moet zijn.
Maar de komst van de oude vriendin brengt nog heel veel meer teweeg. Waarom gaan Gilles, Sophies vader, en Helen zo intiem met elkaar om? En waarom lijkt Lilianne, de moeder, dat helemaal niet erg te vinden? Nog raadselachtiger wordt het als Helen, na een middagdutje, ontwaakt en Sophie aanspreekt als Connie. ‘Je lijkt zo sprekend op haar.’ Nu neemt Sophie niet langer genoegen met de ‘niks-aan-de-hand-houding van haar ouders en eist opheldering. Dan wordt duidelijk dat Gilles en Lilianne al die jaren heel veel voor hun dochter verborgen hebben gehouden.
Losse schroeven
Geleidelijk lezen we meer over de tijd, bijna vijftig jaar geleden, van Helen, Gilles en Lilianne in Parijs, toen hun vriendin Connie nog leefde. Wat daar gebeurde, heeft een stempel gedrukt op ieder van hen en hun levens ingrijpend beïnvloed. En betekent nu alsnog dat Sophies leven compleet op losse schroeven komt te staan. Zij zegt de klanten van haar cateringbedrijfje op en reist af naar de plek waar volgens Lilianne en Gilles familie van haar woont.
Beeldend
Shehadi heeft een prettige schrijfstijl en weet heel beeldend te schrijven. Ze voert haar lezers mee van Parijs naar Caïro, van Kreta naar de VS. Ze vergast ze op de kleurrijke, rommelige straatjes van Caïro en neemt ze mee de piramiden op. Terloops vermeldt ze de meest verrukkelijke recepten van Egypte en Griekenland, zodat het water je bij vlagen in de mond loopt. En eert terloops ook Alma Pihl, kort na 1900 een unieke ontwerpster bij Fabergé in St. Petersburg.
Plezierige relativering
En bij dat alles weet zij regelmatig net even een kleine, plezierige relativering aan te brengen waardoor je de rijkdom van de hoofdpersonen en de geschiedenis toch net even iets anders bekijkt. Het peperdure tuinameublement van Gilles en Lilianne zit ‘spectaculair oncomfortabel’. En over de vroegere heerschappij van de Britten over Egypte en de politieke situatie daar in de jaren zeventig: ‘Egyptenaren zijn niet goed in het regeren van dingen. Dat krijg je wanneer een koloniale macht burgers zijn eigen bouwwerken en gebruiken opdringt en zich vervolgens terugtrekt.’
En uiteraard vindt Sophie uiteindelijk het echte geluk en is ze blij dat die stomvervelende Peter haar gedumpt heeft. Alles bij elkaar maakt dit Het juweel van Caïro tot een heel fijn, ontspannend boek. En over dat ei gaan we zeker nog meer horen.
Sonja de Jong
Muna Shehadi – Het juweel van Caïro. (Verschijnt in april 2026 in de oorspronkelijke tekst als The jewel of Caïro bij Headline Review). Uit het Engels vertaald door Selma Soester voor HarperCollins Holland, ISBN 978 94 027 1873 7, 400 pagina’s, € 21,99, januari 2026
