Leo Boorman 3 - Karaktermoord - Gauke Andriesse
Boorman jaagt op een gewetenloze psychopaat
Mooi tijdsbeeld van jaren zestig in Amerika
Op openbare plekken heerst nog een strikte scheiding van witte en zwarte mensen, vrouwen op invloedrijke posities zijn schaars en vrijwel iedereen is ervan overtuigd dat dat altijd zo zal blijven. Bob Dylan is een beginnende zanger en zal het vast niet erg ver schoppen. Zie hier het universum waarin rechercheur Leo Boorman, in dienst van de politie van Baltimore, leeft in 1964. Voor de derde keer voert Gauke Andriesse deze nogal stugge en behoorlijk eenzame held op. Dit keer krijgt hij eerst een dubbele moord voor de kiezen en daarna de jacht op een psychopaat die een veelvoud daarvan op zijn geweten heeft. En – spoiler alert – bij Boorman loopt niet alles altijd van een leien dakje. De eenzaat krijgt het ook dit keer weer, zowel van zijn vijanden als van zijn vrienden, zwaar te verduren.
Over de auteur
Gauke Andriesse (Overveen, 1959) is ontwikkelingseconoom en werkte en woonde jarenlang in Ecuador en diverse landen in Afrika. In 2006 publiceerde hij zijn eerste thriller, De dode opdrachtgever, rond de Amsterdamse politieman Jager Havix. Met het vierde deel in deze reeks, De handen van Kalman Teller, won hij in 2010 de Gouden Strop. Na vijf delen zei Andriesse in 2013 Havix vaarwel om in 2016 terug te keren bij een andere uitgever onder het pseudoniem Felix Weber, met twee thrillers rond de Tweede Wereldoorlog. Wederom won hij een Gouden Strop, dit keer met Tot stof. In 2022 verscheen, voor de derde maal bij een andere uitgever, het eerste deel van zijn Leo Boormantrilogie die zich afspeelt in 1964 in Baltimore. De eerste twee delen daarvan werden genomineerd voor de Gouden Strop, waarmee het totale aantal nominaties voor zijn boeken op zes kwam te staan.
Geen vrolijke Frans
Een vrolijke Frans is hij bepaald niet, deze Leo Boorman. Maar het zit hem ook allemaal niet erg mee in het leven. De vrouw met wie hij oud hoopte te worden verliet hem kort geleden om voor haar zoon aan de andere kant van de VS te gaan zorgen, nadat deze zonder benen terugkeerde uit Vietnam. Met zijn zus, zijn enige nog in leven zijnde familielid, heeft Boorman amper nog contact, echt goede vrienden heeft hij ook al niet. En zijn vaste partner bij de politie, de enige persoon met wie hij een hechte band had, is een paar maanden eerder aan kanker overleden. Eenzaamheid troef dus.
Kerstavond
Hij heeft er dan ook geen enkel probleem mee op om 24 december 1964, als zijn collega’s met hun hoofd al volop bij Kerst zijn, in zijn eentje te gaan werken. En is daardoor ook degene die wordt gebeld door Colin Karpluk, assistent van de patholoog in het mortuarium. Daar zijn enkele uren eerder twee slachtoffers van een brand in een motel binnengebracht, vermoedelijk een hoertje en haar klant. Maar bij zijn onderzoek heeft Karpluk ontdekt, dat niet de brand hun dood veroorzaakt heeft, maar dat zij allebei eerst, voordat het vuur werd aangestoken, doodgeslagen zijn.
Bandrecorder
Als Boorman bij het motel in kwestie gaat kijken, doet hij een ontdekking. Achter de kamer waar het tweetal vermoord werd, bevindt zich nog een kamer en daar blijkt een bandrecorder te staan die alle geluiden uit de motelkamer registreerde. Boorman duikt in het onderzoek, samen met zijn aan een rolstoel gebonden collega John Harding en zijn nieuwe politiepartner Jane Mercer. Zij doen een paar verrassende ontdekkingen.
Doodgeschoten vrouw
Maar dan, terwijl het onderzoek nog in volle gang is, komt een melding binnen over een doodgeschoten vrouw. Het blijkt te gaan om Amanda Manning, de vriendin van Paul Lester. Die laatste is al meerdere malen met de politie in aanraking gekomen. Eerst nadat zijn vrouw spoorloos verdwenen was, een jaar later toen de politie het in stukken gehakte lijk vond van de buurman van Lester. Maar dankzij de miljoenen die Lester bezit en een invloedrijk advocatenteam is hij beide keren vrijgesproken. Al snel begint het erop te lijken dat hij, ondanks alles wat zijn kant op wijst, ook dit keer weer de dans zal ontspringen.
Over the top
Lange tijd verwacht je als lezer dat de twee verhaallijnen: de moord op de prostituee en de moord op Amanda Manning bij elkaar zullen komen. Dat blijkt echter niet het geval. Het heeft er alle schijn van dat Andriesse voor dit laatste deel in zijn Boorman-trilogie twee verhaalideeën had en niet heeft willen kiezen. Maar waar de verhaallijn over de motelmoord meeslepend en overtuigend is, doet die rond Lester nogal gekunsteld en over the top aan. Te veel slechtigheid, te bizarre karakters, te vreemde wendingen, het overtuigt helaas niet.
Blijft het feit dat Andriesse wel een mooi tijdsbeeld van de jaren zestig in de VS neerzet. En met de introverte Boorman een buitengewoon boeiend personage neerzet. Het zou jammer zijn als we met de voltooiing van deze trilogie hem nu helemaal vaarwel moeten zeggen.
Sonja de Jong
Gauke Andriesse – Leo Boorman 3 - Karaktermoord. Volt, ISBN 978 90 214 6415 2, 350 pagina’s, € 21,99, april 2026