Aigou - Sarah van Vliet
Het verdriet van een robothondje
Over liefde en aaibaarheid
Het is geen gewoon hondje, de Aigou uit het romandebuut van Sarah van Vliet. Hij is een robot, maar ziet eruit als een gewone hond. Getraind in het uitvoeren van een aandoenlijke dubbele zucht en een onweerstaanbare kwispel, met een zachte vacht die naar hondenshampoo ruikt. Hij kan opzitten en pootjes geven, maar ook Hamlet citeren, bewegingen van hemellichamen berekenen en Proust lezen. Alleen niet hardop. En niet te vergeten: hij kan zijn eigen gedachten optekenen. En dat doet hij 218 pagina’s lang in de roman Aigou. Met wisselend succes.
Over de auteur
Sarah van Vliet studeerde Engelse Taal- en Letterkunde en promoveerde in de Taalwetenschap. Ze werkte als docent Schriftelijke Taalbeheersing aan de VU in Amsterdam en publiceerde ondertussen verhalen in diverse literaire tijdschriften. In 2024 won ze de Grote Lowlands Schrijfwedstrijd. Aigou is haar debuutroman.
Middenklasser
Robothondje Aigou belandt bij Saar Schokking, taalwetenschapper van bijna veertig en niet echt gelukkig met haar leven. Het hondje, ter waarde van een kleine middenklasser, is een verjaardagsgeschenk van haar in Amerika wonende vader. Maar Saar heeft helemaal geen tijd voor en geen zin in een robothondje. Ze laat hem eerst een weeklang nog in de verpakking op de overloop staan en geeft ook als ze hem dan toch eenmaal uitgepakt heeft geen blijk van genegenheid. Ze wil hem zelfs geen naam geven.
Belevenissen
En dat bevalt deze Aigou (de soortnaam voor dit soort hondjes) allerminst. In zijn hondenkoppie begint hij daarom aan een lang, van dag tot dag bijgewerkt relaas over zijn belevenissen. Over het bezoek van de benedenbuurman met wie Saar een beginnende relatie heeft. En over Saars gescheiden ouders die elkaar niet kunnen luchten of zien. Over vriendin Astrid die wel lief is voor hem. En over Arthur, die in het verleden met hem speelde en hem trainde en naar wie hij hevig terugverlangt.
Onrecht
En gaandeweg wordt deze Aigou steeds bozer over het onrecht dat hem wordt aangedaan. Vooral omdat hij na drie weken, als Saar hem dan nog steeds niet liefdevol behandelt, terug zal moeten naar de fabriek. Zoveel vraagt hij toch helemaal niet? Alleen een beetje aandacht, lekker knuffelen, liefde. En dus begint Aigou, zonder het aanvankelijk in zijn interne aantekeningen te vermelden, met kleine wraakacties.
Het is een betrekkelijk mager gegeven voor een heel boek en dat wreekt zich helaas ook wel. Regelmatig verzandt Aigou in behoorlijk saai gezeur en vervalt in herhalingen.
Partikels
Hoofdpersoon Saar wil bovendien niet echt tot leven komen. Oké, ze worstelt met haar werk als taalwetenschapper die al jarenlang het gebruik van partikels in zinnen (kleine woordjes als ’maar, toch, best wel’ en dergelijke) bestudeert, terwijl dat niemand lijkt te interesseren. En haar relatie met onderbuurman Johnny is ook niet echt geweldig. Maar bovenal is ze toch een saaie zeurmuts en dat doet het boek geen goed.
Arthur
Het enige wat je eigenlijk doet doorlezen is je nieuwsgierigheid naar de figuur van Arthur. Aigou herinnert zich hem als liefhebbend, aandachtig, bijna alwetend. Met kleine flintertjes informatie krijg je als lezer een vermoeden wie Arthur is, totdat op het verjaardagsfeest van Saar een bezoeker alles over Arthur blijkt te weten en Aigou daarmee hevig van streek brengt.
Aigou is een boek dat gladjes wegleest en je krijgt als lezer best wel sympathie voor dat kleine robothondje dat zo goed wil, maar niet krijgt wat hij verlangt. Maar een heel boek is wel wat veel voor zo’n mager gegeven.
Sonja de Jong
Sarah van Vliet – Aigou, Nijgh & Van Ditmar, ISBN 978 90 388 1725 5, 220 pagina’s. € 21,99, juni 2026