Foto’s van zonnige dagen - Thomas Verbogt
Analyse van liefde, vriendschap en de geheimen die tussen ons staan
Verbogt op zijn best
Rogier, de hoofdpersoon uit Foto’s van zonnige dagen, de nieuwe roman van Thomas Verbogt, is een man die niet veel zegt. Hij was – of is misschien wel nog steeds – getrouwd met Anna en samen hebben zij een dochter, de twintigjarige Polly. Maar toen dat kleine meisje een jaar of drie was, heeft hij haar en haar moeder verlaten. Niet uit een gebrek aan liefde, maar juist omdat de liefde hem te zwaar viel. Mijn desastreuze liefde voor Polly, mijn liefde ook voor Anna, voor onze kleine gemeenschap waarmee niets, niets mocht gebeuren, was een last waaronder ik bijna bezweek. En dus vertrok hij.
Over de auteur
Thomas Verbogt (Nijmegen, 1952) studeerde Nederlandse taal- en letterkunde in zijn geboortestad. Hij debuteerde in 1981 met de verhalenbundel De feestavond. Daarna volgden tal van romans, verhalenbundels en toneelstukken.
Melancholiek
Foto’s van zonnige dagen is weer een typische Verbogt en wel een van de betere. De toon is zoals altijd melancholiek en introvert, boordevol relativering en met her en der een vleugje humor. Zijn personages zijn mensen die vooral in hun hoofd leven. Dagelijkse beslommeringen gaan langs hen heen. In Verbogts boeken wordt niet gegeten, gepoept of hartstochtelijk gevreeën. Zo ook Rogier, een zestiger. Al bijna twintig jaar woont hij alleen, na zijn vlucht bij Anna en Polly vandaan. Hij ziet ze onregelmatig, niet vaker dan een of twee keer per jaar. Meer contact heeft hij met Clemens, een vriend die hij al vanaf de basisschool kent en in wie hij vooral de stiltes tussen hen, hun gezamenlijk zwijgen, waardeert.
Pakje
Rond zijn zestigste verjaardag vraagt Anna hem om een pakje dat bij haar bezorgd is, maar voor Polly bestemd is even bij haar af te geven en zo belandt hij voor het eerst in haar huis, aan de overkant van waar Anna woont. Het eerste wat hem opvalt zijn de foto’s die ze aan de muur boven de bank heeft hangen: vakantiefoto’s, foto’s van zonnige dagen. Polly zelf is er niet en Rogier voelt zich een indringer: Ik wil niet binnendringen in de intimiteit van een huis waar ik anders alleen maar toegelaten zou worden door degene die daar hoort. En daarom werpt hij alleen maar een vluchtige blik op de tientallen foto’s.
Veranderd
Als hij een dag later terugkeert, nu is Polly er wel, signaleert hij instinctmatig dat er iets veranderd is in de fotowand, er ontbreekt opeens een flink aantal foto’s. Het verhaal daarachter en waarom Polly die foto’s verwijderd heeft, onthult Verbogt heel geleidelijk.
Verwacht bij Verbogt geen spektakel, geen uitbarstingen van woede of verdriet. Zoals Rogier alles in zijn leven innerlijk verwerkt zonder veel prijs te geven van zijn innerlijke roerselen (‘ik ben helemaal niet stil. Ik zeg alleen niets of heel weinig’), zo verwerkt hij ook de dramatische gebeurtenissen na het foto-incident. Het maakt dat je je als lezer niet makkelijk kunt verplaatsen in zijn gevoelens.
Fijnzinnige taal
Verbogt lees je ook niet om diep in de emoties van zijn personages door te dringen, maar om zijn fijnzinnige taal, zijn zorgvuldig gekozen zinnen, zijn melancholie. In dat opzicht doet zijn werk denken aan dat van de Fransman Patrick Modiano: diezelfde ragfijne observaties, maar ook diezelfde afstandelijkheid. Het is Verbogts vermogen tot relativeren, zijn tedere zelfspot, die voorkomt dat de afstand te groot wordt.
Foto’s van zonnige dagen is een boek voor taalliefhebbers die bereid zijn om de tijd te nemen.
Sonja de Jong
Thomas Verbogt – Foto’s van zonnige dagen. Wereldbibliotheek, ISBN 978 90 284 5457 6, 224 pagina’s. € 24,99, februari 2026.